04.11.19 In Memory of Norman

Nog maar een paar weken geleden was het een lachende en levendige Norman die ons welkom heette om ons zijn verhaal te vertellen. Hij is gestorven op 2 november voordat hij ons artikel ter ere van hem kon lezen. Al onze gedachten gaan uit naar zijn familie.
We hebben ervoor gekozen om het interview in zijn oorspronkelijke staat te publiceren zonder het te wijzigen om zijn nagedachtenis te eren.

We ontmoeten Norman Stannard in zijn assistentiewoning in Aarschot. Hij luistert naar accordeonmuziek. Sinds een paar jaar gaat zijn zicht achteruit en kan hij niet meer lezen. Hij is geboren op 24 december 1923 in Scorborough en groeide op in Yorkshire. Norman heeft 1 broer en 2 zussen. Je hoort amper nog dat hij Engelsman is.


Wanneer besloot je naar het Engels leger te gaan?


Mijn moeder stierf in 1941 en mijn vader hertrouwde. Mijn broer en ik ontvluchtten de thuissituatie en gingen vrijwillig in dienst in het Engelse leger. Mijn broer in de Royal Airforce (RAF) en ik in het Royal Army Service Corps (RASC). Deze zijn verantwoordelijk voor alle mogelijke transporten overzee, land en lucht, bevoorrading van eten, kledij, brandstof, munitie, technische uitrusting, … het bergen en herstellen van voertuigen. Ik kreeg een contract voor 6 jaar.

Hoe lang was je opleiding?

Mijn opleiding was heel kort, 6 maanden. Maar ik moest er gedurende dag en nacht wel met elk Engels legervoertuig leren rijden!


Waar werd je uitgezonden?


Na mijn opleiding, in Aldershot, in 1942, ging mijn eenheid via Schotland om ingescheept te worden met het troepentransport naar Tunis (Tunesië) in Afrika. We kwamen aan op 8 november. We bergen er de kapotte tanks van de Engelsen en de Amerikanen. Die werden naar REME-depots (REME: The Royal Electrical and Mechanical Engineers, hun taak; Maintain, Repair, Recover and Advise) vervoerd waar de tanks en andere voertuigen werden hersteld. Op dat moment woedde de 2e WO in Noord -Afrika met de Duitse Veldmaarschalk Rommel en het Afrikakorps.

Na 8 maanden Tunis (Tunesië), reden we met 40 wit geschilderde bergingsvoertuigen helemaal door Algerije. “Wit” voor de woestijn hé. Daar werden we door Amerikaanse transportschepen overgebracht naar Napels (Italië, 1943). Daar rukten we mee op van Monte Cassino ( de slag om Monte Cassino), helemaal naar Florence tot Mussolini zich overgaf.

Daarna moesten we terug naar Napels om terug door de Amerikanen ingescheept te worden naar Marseille. Daar bergen we tanks en voertuigen doorheen Frankrijk. Daarna werd ik aan de Compagny Grenadier Guards toegewezen en reed ik met een tank mee naar Waregem. Daar zijn we 1 nacht verbleven om daarna door te rijden naar Aarschot. Op 5 september 1944 bevrijdden we Aarschot en Rillaar. Tijdens deze 4 jaar, hebben we ontelbare kilometers afgelegd!

Heb je veel tegenstand gehad?

Ik heb weinig Duitse soldaten gezien, meestal terugtrekkende soldaten maar wel tegenstand gehad van Italiaanse soldaten. In Italië, nemen we 5 Italianen gevangen, ze zijn herkenbaar aan de P en W ( Prisoner of War) achteraan op hun kledij genaaid. Deze 5 hebben de Compagnie mee geholpen. Een keer we Frankrijk door waren, kon de commandant het niet over zijn hart krijgen en liet ze vrij. Ze kregen hun paspoort en kledij om terug naar huis te kunnen.

Wat deed je na de bevrijding?

Ik ben na de bevrijding 6 maand in Aarschot gebleven en heb er mijn vrouw leren kennen. We zijn getrouwd in deze periode. We waren pas een week getrouwd, toen ik voor 2 jaar werd uitgezonden naar Lippstadt (nabij Soest).

Wat deed je na het einde van je militaire dienst?

Ik ben voor Renier natuursteen gaan werken. De directeur was een Engelsman, dus de taal was al geen probleem. Ik heb dat 40 jaar gedaan. Ik reed opnieuw met een vrachtwagen, geladen met natuursteen. We reden Europa rond tot in Marokko om beschadigde graven op Duitse begraafplaatsen te gaan vervangen. Er waren toen nog geen autostrades, we waren soms lang onderweg. Toen de Belgische autostrades werden aangelegd, was ik diegene die de dekstenen van de bruggen over de autostrade heeft geleverd. Deze moesten we met de hand lossen! Ik kreeg een medaille na 500 000km.