13.11.19 May we always honour them

Omdat we nooit mogen vergeten wat zij voor ons hebben gedaan ontmoeten wij Alois Van Craen een van de laatste twee overgebleven strijders van de Brigade Piron.

Alois is de oudste van 6 en wordt op 11 december 100. We nemen dit interview  af in zijn kamer in een rusthuis in Aarschot.

Hoe ben je in de oorlog verzeild geraakt?

Ik ben toen het begon, mijn verloofde gaan zoeken, maar iedereen was ondergedoken. Omdat mijn toekomstige schoonmoeder Engelse was, kon haar gezin naar Engeland. Ik ben ondanks het feit dat ik geen papieren bij mij had, mee naar Calais vertrokken. Mee op de sleepboot geraakt. Ik was groot en blond, zonder papieren, iedereen was toen argwanend, het was moeilijk om mijn identiteit te bewijzen. Ik werd gelukkig herkend door een cliënte van het kapsalon waar ik had gewerkt.

Ben je met je verloofde in deze omstandigheden kunnen trouwen?

Het duurde even voor ik haar terug had gevonden in Engeland en ben daar met Mary kunnen trouwen op 30 juli 1940 in Fulham. Mijn schoonfamilie kon gaan werken op 160 km van Londen. Onze hereniging was echter van korte duur. Ik werd opgeroepen om in het leger te dienen.

Was het een zware opleiding?

Ik ben in februari 1940 ingelijfd bij de Brigade Bevrijding, gekend onder de naam Brigade Piron. De opleiding heeft 3 jaar geduurd en was heel zwaar.  We moesten steeds naar andere kampen verhuizen, kregen aftands Engels materiaal en de omstandigheden waren zwaar. Ik werd dispatch rider (verkenner per motor).

Wanneer werden jullie dan ingeschakeld om mee te gaan bevrijden?

Op 7 augustus 1944 zijn we in Arromanches beland. Alles was topgeheim. Pas op zee werden onze orders duidelijk. We moesten Normandië bevrijden, in totaal 3000 km. Het was heftig, wat ik daar heb gezien, vergeet ik nooit meer. Overal konden Duitsers zitten.

 “kogels floten langs mijn oren; als motorrijder, was het geen lachertje een weg te banen doorheen stuk geschoten huizen en de vele doden”

Ben je gewond geraakt?

In Pont- Audemer moesten we de brug over de rivier Risle veilig stellen. Die is ontploft net voor onze aankomst. Toen we op de kaart aan het kijken waren, hoorde ik het geluid van een mortierbom. Daarna de knal, even niets meer. Ik was zwaar gewond aan hoofd, armen, schouder en rug. Ik werd afgevoerd naar het veldhospitaal in Baheux en later overgevlogen naar een ziekenhuis in New-Port. Drie maanden ben ik daar gebleven. Ik mag nog steeds niet onder een scanner omdat ik vol scherven zit ! Ik heb er nog steeds last van.

Ben je de Brigade nog gaan vervoegen?

Nee, ik had 10 dagen ziekteverlof en werd herenigd met mijn familie. Het werd een zeer emotioneel weerzien, we hadden gedurende 4 jaar bijna niets van elkaar vernomen. Daarna ben ik naar Buggenhout gegaan om nieuwe rekruten op te leiden. Ik heb jammer genoeg de bevrijding van Brussel niet meegemaakt.

Wanneer ben je uit dienst getreden?

Op 15 juli 1945, na 4 jaar en 6 maanden, werd ik terug burger. Ik was voor de oorlog kapper en ben dit opnieuw gaan doen, heren- en dameskapper. Omdat mijn blessures parten speelden, ben ik les gaan geven in de stadsschool in Aarschot.

Had je contact met je makkers van de Brigade Piron?

Vanaf 1952, organiseerde ik 2 keer per jaar een samenkomst en ben met vele mensen blijven corresponderen tot hun dood.

 

Het is jammer enkel “een artikel” aan Alois te wijden. Iedereen die zijn steen heeft bijgedragen aan de 2 Wereldoorlogen en de slachtoffers ervan, verdient “een boek”. “They died for our freedom and yours”…. Mogen we ons herinneren hoe groot het opoffering van onze soldaten was. Ook nu nog is respect en erkenning voor onze militairen, in onze straten of in het buitenland, belangrijk!